هر دو ساعت یک نفر در لیست انتظار جان می‌بازد/ اهدای عضو معجزه‌ برآمده از دل مرگ است

دکتر عباس چنانه، مسئول مرکز فراهم‌آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز در گفت‌وگو با وب‌دا خوزستان، بر ضرورت آگاهی‌بخشی درباره اقدام خیرخواهانه اهدای عضو تاکید کرد و گفت: اهدای عضو تنها به معنای انتقال یک بافت نیست، بلکه به معنای اهدای فرصتی دوباره برای زندگی است؛ در حال حاضر حدود ۳۰ هزار نفر در کشور در لیست انتظار بافت پیوندی قرار دارند.

دکتر چنانه افزود: واقعیت این است که روزانه ۱۰ تا ۱۲ نفر به دلیل عدم دسترسی به عضو مورد نیاز جان خود را از دست می‌دهند. به عبارت دیگر، هر دو ساعت یک نفر در ایران بر اثر نبود عضو پیوندی از دست می‌رود.

وی در تعریف مرگ مغزی افزود: مرگ مغزی نباید با کما اشتباه گرفته شود؛ اما یکی از بزرگترین موانع در مسیر اهدای عضو، ابهام میان «مرگ مغزی» و «کما» یا «زندگی نباتی» است.

مسئول مرکز فراهم‌آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اهواز با اشاره به فرآیند دقیق و تخصصی برای جلب اعتماد، گفت: برای رفع هرگونه شک و تردید، فرآیند اعلام مرگ مغزی در ایران بسیار سخت‌گیرانه است.

دکتر چنانه توضیح داد: کما یک کاهش سطح هوشیاری است که در آن عملکرد قلب و تنفس حفظ شده و احتمال بازگشت بیمار وجود دارد. اما مرگ مغزی، از بین رفتن کامل و غیرقابل بازگشت عملکرد کورتکس و ساقه مغز است. در این حالت، مغز دچار توقف کامل شده و هیچ راه بازگشتی وجود ندارد.

وی همچنین تاکید کرد: برای تشخیص مرگ مغزی، تیم‌های فوق‌تخصصی در دو نوبت ۱۲ ساعته و با حضور پزشک قانونی، تست‌های دقیق را انجام می‌دهند تا اطمینان حاصل شود که فرآیند کاملاً علمی و تخصصی انجام شده است.

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی اهواز، اهدا عضو را معجزه‌ای در کالبد مرگ دانست و اظهار داشت: بسیاری از خانواده‌ها با باور به معجزات، پذیرش مرگ مغزی را دشوار می‌دانند. اما حقیقت این است که اهدای عضو، خود معجزه‌ای است که از دل مرگ برمی‌آید. وقتی از یک فرد مرگ مغزی، هفت زندگی دیگر نجات می‌یابد، این همان معجزه‌ای است که خداوند از طریق دست انسان‌ها جاری می‌کند. اهدای عضو، تبدیل شدن فرد از یک عزیز از دست رفته به «باقیات صالحاتی» است که نامش تا ابد زنده می‌ماند.

مسئول مرکز فراهم‌آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اهواز داشتن کارت اهدا عضو را فراتر از یک مدرک قانونی و یک نماد فرهنگی برشمرد و افزود: اگرچه داشتن این کارت مستلزم رضایت کتبی خانواده (ولی‌دم) در لحظه حادثه است، اما نشان‌دهنده آمادگی روحی و فرهنگی فرد برای انجام این عمل بزرگ است.